UEF działa na poziomie europejskim, krajowym i lokalnym od ponad 50 lat. Powstała tuż po II wojnie światowej w przekonaniu, że tylko Federacja Europejska, opierająca się na idei jedności w różnorodności, może przezwyciężyć podział kontynentu europejskiego, który spowodował zniszczenia dwóch wojen światowych. Federaliści wierzą, że tylko wspólnym wysiłkiem obywateli europejskich działających w tym kierunku można stworzyć pokojową i demokratyczną Europę gwarantującą wolność i ochronę praw człowieka.
Powstanie i podstawowe założenia (1946-1949)
W dniach 15 i 16 grudnia 1946 roku UEF została oficjalnie powołana do życia. Jej celem nadrzędnym była koordynacja i intensyfikacja działań organów stowarzyszonych i organizowanie ich w strukturę federalną.
Od Kampanii na rzecz Europejskiego Federalnego Paktu do Kampanii na rzecz Europejskiej Wspólnoty Politycznej (1950-1954)
Po uzyskaniu statusu prawnego UEF prowadziła kampanię na rzecz Paktu Federalnego. Kampania ta składała się z próby przekształcenia Komitetu Doradczego Zgromadzenia Parlamentarnego Rady Europy w Zgromadzenie Ustawodawcze Europejskiej Federacji. Podstawowym narzędziem tej kampanii była petycja podpisana przez tysiące europejskich obywateli. UEF też prowadziła kampanię na rzecz ratyfikacji Europejskiej Wspólnoty Obronnej i na rzecz ustanowienia Europejskiej Wspólnoty Politycznej.
Federaliści podzieleni przed Traktatami Rzymskimi (1955-1963)
Po odrzuceniu projektu Europejskiej Wspólnoty Obronnej federaliści stali się coraz bardziej poróżnieni co do swojej przyszłej strategii pomiędzy zwolenników Altiero Spinelli (1907-1986) faworyzujących podejście konstytucyjne, i tych, którzy popierali podejście stopniowe. Ten konflikt doprowadził do rozłamu w UEF w lipcu 1956 r. i jego podziału na dwie organizacje: "Mouvement Fédéraliste Européen" (MFE), utworzony z przedstawicieli podejścia konstytucyjnego i "Action Européenne Fédéraliste" (AEF) gromadzący przedstawicieli podejścia stopniowego.
Kampania o bezpośrednie wybory do Parlamentu Europejskiego i odtworzenie UEF (1964-1973)
Gdy zawarta została unia celna a wraz z nią perspektywy rozwoju w unii gospodarczej i walutowej, obie organizacje federalistyczne uzgodniły potrzebę pojednania się i wspólnego podjęcia działalności politycznej wokół kampanii o bezpośrednie wybory do Parlamentu Europejskiego. Ten strategiczny pomysł, głoszony przez włoskich federalistów, szybko stał się wspólną platformą wszystkich organizacji federalistycznych, które spotkały się w kwietniu 1973 roku, tym samym odtwarzając UEF.
Czas demonstracji (1974-1986)
Kolejnym ze znamiennych działań UEF były demonstracje uliczne przyciągające tysiące uczestników. Najbardziej spektakularna miała miejsce w Mediolanie z 100.000 uczestnikami będąc największą pod względem liczby uczestników demonstracją w historii batalii federalizmu. Odbyła się ona w połączeniu z Radą Europejską z 28 i 29 czerwca 1985 roku, w której większość postanowiła zwołać Konferencje Międzyrządowa, która dokona rewizji Traktatów Wspólnotowych.
Kampania na rzecz Konstytucji Europejskiej (1997-2006)
Upadek muru berlińskiego, koniec zimnej wojny, zjednoczenie Niemiec i ratyfikacja traktatu z Maastricht doprowadziły do kampanii UEF o europejską demokrację, która wzywała do usunięcia kontroli na granicach między krajami Unii Europejskiej, do zastosowania równowagi pomiędzy poszerzeniem i pogłębieniem integracji, do umocnienia roli Parlamentu Europejskiego i Komisji Europejskiej, jak również do rozszerzenia głosowania większościowego i usunięcia rządowego monopolu na składowe funkcje Kampania na rzecz Federalnej Konstytucji Europejskiej w Nicei, w której wzięło udział 10.000 osób, w tym setki lokalnych pracowników administracji, była jedną z ważniejszych w działalności UEF w ostatniej dekadzie.
Powstanie i podstawowe założenia (1946-1949)
W dniach 15 i 16 grudnia 1946 roku UEF została oficjalnie powołana do życia. Jej celem nadrzędnym była koordynacja i intensyfikacja działań organów stowarzyszonych i organizowanie ich w strukturę federalną.
Od Kampanii na rzecz Europejskiego Federalnego Paktu do Kampanii na rzecz Europejskiej Wspólnoty Politycznej (1950-1954)
Po uzyskaniu statusu prawnego UEF prowadziła kampanię na rzecz Paktu Federalnego. Kampania ta składała się z próby przekształcenia Komitetu Doradczego Zgromadzenia Parlamentarnego Rady Europy w Zgromadzenie Ustawodawcze Europejskiej Federacji. Podstawowym narzędziem tej kampanii była petycja podpisana przez tysiące europejskich obywateli. UEF też prowadziła kampanię na rzecz ratyfikacji Europejskiej Wspólnoty Obronnej i na rzecz ustanowienia Europejskiej Wspólnoty Politycznej.
Federaliści podzieleni przed Traktatami Rzymskimi (1955-1963)
Po odrzuceniu projektu Europejskiej Wspólnoty Obronnej federaliści stali się coraz bardziej poróżnieni co do swojej przyszłej strategii pomiędzy zwolenników Altiero Spinelli (1907-1986) faworyzujących podejście konstytucyjne, i tych, którzy popierali podejście stopniowe. Ten konflikt doprowadził do rozłamu w UEF w lipcu 1956 r. i jego podziału na dwie organizacje: "Mouvement Fédéraliste Européen" (MFE), utworzony z przedstawicieli podejścia konstytucyjnego i "Action Européenne Fédéraliste" (AEF) gromadzący przedstawicieli podejścia stopniowego.
Kampania o bezpośrednie wybory do Parlamentu Europejskiego i odtworzenie UEF (1964-1973)
Gdy zawarta została unia celna a wraz z nią perspektywy rozwoju w unii gospodarczej i walutowej, obie organizacje federalistyczne uzgodniły potrzebę pojednania się i wspólnego podjęcia działalności politycznej wokół kampanii o bezpośrednie wybory do Parlamentu Europejskiego. Ten strategiczny pomysł, głoszony przez włoskich federalistów, szybko stał się wspólną platformą wszystkich organizacji federalistycznych, które spotkały się w kwietniu 1973 roku, tym samym odtwarzając UEF.
Czas demonstracji (1974-1986)
Kolejnym ze znamiennych działań UEF były demonstracje uliczne przyciągające tysiące uczestników. Najbardziej spektakularna miała miejsce w Mediolanie z 100.000 uczestnikami będąc największą pod względem liczby uczestników demonstracją w historii batalii federalizmu. Odbyła się ona w połączeniu z Radą Europejską z 28 i 29 czerwca 1985 roku, w której większość postanowiła zwołać Konferencje Międzyrządowa, która dokona rewizji Traktatów Wspólnotowych.
Kampania na rzecz Konstytucji Europejskiej (1997-2006)
Upadek muru berlińskiego, koniec zimnej wojny, zjednoczenie Niemiec i ratyfikacja traktatu z Maastricht doprowadziły do kampanii UEF o europejską demokrację, która wzywała do usunięcia kontroli na granicach między krajami Unii Europejskiej, do zastosowania równowagi pomiędzy poszerzeniem i pogłębieniem integracji, do umocnienia roli Parlamentu Europejskiego i Komisji Europejskiej, jak również do rozszerzenia głosowania większościowego i usunięcia rządowego monopolu na składowe funkcje Kampania na rzecz Federalnej Konstytucji Europejskiej w Nicei, w której wzięło udział 10.000 osób, w tym setki lokalnych pracowników administracji, była jedną z ważniejszych w działalności UEF w ostatniej dekadzie.
